Fólk þarf að gera sér grein fyrir hversu alvarlegt þetta er.

Hjartað einfaldlega sökk þegar ég las þessa frétt. Hér í USA kallast þetta brown tick eða deer tick. Þau eru mun minni en venjuleg "dog"  tick og erfiðara að sjá þau. Þau leita á heita staði á líkamanum, td. handakrika, nára, milli leggjanna, bak við eyrun eða hvar sem er. Oft skilja þau eftir sig roða sem líkist "bullseye" eða skotmarki en það er alls ekki alltaf. Ég var í brúðkaupi sl. vor sem var haldið út á túni. Tveim dögum seinna fann ég Tick við hnésbótina. Þessi kvikindi bora hausnum undir húðina og sjúga blóð úr líkamanum. Það þarf að fjarlægja þessi kvikindi með mikilli gætni þannig að hausinn á þeim verið ekki eftir undir húðinni og valdi sýkingu. Best að draga þau út varlega með  pinnsettu. Nokkrum dögum seinna fór ég að taka eftir mikilli þreytu og verkjum í beinum og liðum. Ég greindist með Lyme sjúkdóminn. Var sett á sterkan sýklalyfja kúr í 21 dag. Það er næstum hálft ár síðan þessi ósköp dundu yfir og enn þjáist ég að ofþreytu og slappleika. Ef ekki er leitað til læknis, getur Lyme valdið lömun og skaðað taugakerfið. Jafnvel valdið dauða.  

Það er mjög mikilvægt að grandskoða lítil börn og láta eldri börn fara vel yfir líkamann sinn td. í baði  sérstaklega þegar þau eru búin að vera úti í náttúrunni. Fylgist vel með húsdýrum.

www.underourskin.com

Skógarmítill landlægur hér á landi

haga sér eins og óþekk smábörn

Óþolandi stjórnsemi er þetta í Kínverjum. Auðvitað kemur það þeim ekkert við hvor við ræðum við Dalai Lama eða einhvern annan. Þessi mótmæli þeirra eru auðvitað bara skrípaleikur til að draga athyglina frá Dalai Lama. Það væri nú bara hið besta mál ef við gætum losað okkur við þá og þeirra föruneyti. Þeir hafa hagað sér eins og siðlausar skepnur gagnvart sínu eigin fólki.  Til hvers erum við að eyða stórfé í að halda uppi sendaherra stöðu í Kína?

 

 

Óljósar fregnir af sendiherra

Ekki má gleyma skotárásinni í Va.Tech og nýlega var nemandi hálshöggin þar

Nemenda fjöldamorðin í Va.Tech háskólanum þann16 apríl 2007 eru þau verstu í sögu Bandaríkjanna og gleymast seint.  Dóttir okkar hafði sótt um skólavist í Va.Tech og við vorum þarna á kynningar helgi fyrir nýja nemendur og fjölskyldur þeirra. Ein af byggingunum sem við áttum að heimsækja var "lokuð" en við heyrðum seinna að það hafi verið vegna sprengju hótanna. Við vorum rétt komin heim þegar fréttir tóku  að berast um hryllings verkið. Fyrst tveir nemendur skotnir til bana í heimavistinni en sú tala átti eftir að hækka. Nokkru seinna tóku þær  fréttir að berast um að ráðist hafi verið inn í kennslustofu. Í lokin höfðu 32 nemendur látið lífið. Fjöldin allur lá særður. Byssumaðurinn sem var nemandi frá Suður Kóreu tók eigið líf. Hann hafði átt við sálræn vandamál að stríða og lögum hefur verið breytt eftir þetta atvik í sambandi við sölu á skotvopnum. Ég get ekki lýst þeirri tilfinningu og óhug sem heltók mig. Við reyndum að komast hjá því að hlusta á fréttirnar til að skapa ekki kvíða og ótta hjá dóttur okkar sem átti að hefja nám næsta haust. Hugguðum okkur við það að svona gæti ekki endur tekið sig á sama stað.  Má lesa meir um þetta hér

Sl. 21 janúar hringir dóttir okkar heim og segir að nemendum hafi verið sent skilaboð um að nemandi hafi verið stunginn til bana á kaffistofu í "Graduate Life Center" og allir beðnir um að halda kyrru fyrir og fara ekki út. Nemandinn var ung stúlka frá Kína sem hóf nám í skólanum í byrjun janúar. Hún hafði kynnst öðrum nemenda frá Kína (karlmanni) en hann hóf nám í doktorsnámi sl. haust. Þegar atburðurinn átti sér stað sátu í bakaríi í nemendasalnum, ekkert rifrildi eða slíkt og án viðvörunnar dró hann upp eldhús hníf og skar af henni höfuðið fyrir framan   hóp af nemendum. Sem betur kom lögreglan fljótt á staðinn og maðurinn handtekin áður en enn verra hlaust af. Manni flökrar við að heyra svona hilling. Meir um þetta hér

Það eru 28.000 nemendur í Va.Tech sem er jafnframt fjölmennasti háskóli í Virginíu fylki. þar af er 16% minnihlutahópur (svertingjar, Asíubúar og erlendir nemendur). Um 30% af nemendunum búa á heimavistinni tveir í hverju herbergi sem ég lýsi eins og kústaskáp. Nemendurnir koma frá mismunandi heimilis aðstæðum og eiga mismunandi feril að baki. Í svona stórum hóp má búast við misjafnri geðheilsu nemenda og ekki á það bætandi að þurfa að búa við þessi þrengsli sem þeir þurfa daglega að horfast í augu við.

Dóttirin er hálfnuð með námið og mikið verðum við fegin þegar hún útskrifast.

 

Eru viðbúnir skotárásum

Hvað með viðskiptavini Glitnis ?

Og hvað með þá sem áttu innistæður hjá Glitni. Hvert getum við snúið okkur og krafist bóta?

Ítreka kröfur um bætur vegna peningabréfa

Og þá fór smjörið

Má búast við að ferðum mínum í Whole Foods fækki stórlega fyrst smjörið er ekki lengur á boðstólnum. Annað sem ég sótti í Whole Foods var íslenskt skyr, Síríus súkkulaði og mig minnir að ég hafi fengið íslenskan gráð ost frá þeim.  Þeir hafa einnig verið með íslenskt lambakjöt og fisk, en ég sæki mitt annað. Whole Foods er ágæt verslun með góðar vörur en frekar dýr og án íslenska matsins hef ég ekki mikla þörf á að eltast við þá.

Wegmans hefur sótt mikið á og gaman að koma þar inn. Þeir eru með gott úrval af "organic" grænmeti og mjólkur afurðum.  Einnig mjög gott úrval af fisk og tilbúnum mat, bæði til að borða á staðnum og taka með heim. Miðað við glæsileika verslunarinnar kemur verðið manni þægilega á óvart.  Ef við gætum fengið íslenskar matvörur í Wegmans held ég að það yrði öllum til góða.

Hætta að kynna íslenskar vörur

Veikindi

Það er alltaf erfitt að horfa upp á börnin okkar lasin og enn erfiðara þegar þau eru langt frá og við getum lítið fyrir þau gert til að þeim líði betur. Ekki bætir úr skák þegar þau eru í heima vist og húka inn á herbergi sem er ekki mikið stærra en kústaskápur.

Dóttirin er búin að vera lasin, magakveisa, mikill höfuðverkur, listarleysi, verkjar í allan kroppinn og mikil þreyta. Hún er búin að vera undir töluverðu álagi, endalaus próf, mikill upplestur og lítill svefn. Við ákváðum að  heimsækja hana sl laugardag (dag Valentínusar) í heimavistina   og fórum með hana út að borða.  Það hýrnaði yfir henni við að sjá mömmu og pabba og litla bróðir sem er nú bara ekkert lítill lengur. Hann var nú heldur óhress með að þurfa að fara með okkur alla þessa leið, en það tekur okkur rétt undir 4klst að aka þessa 386 Km. Leiðin er afskaplega falleg, en eftir að hafa keyrt þetta nokkrum sinnum skil ég vel að hann sé orðin þreyttur á þessu. Við gistum eina nótt og fórum svo aftur heimleiðis fljótlega upp úr hádeginu næsta dag (sunnudag) þar sem enn meiri próflestur lá frammi fyrir henni og tvö próf á mánudaginn. Seint um kvöldið fengum við tölvupóst frá henni að nú væri hún komin með töluverðan hita og hríðskalf og hreinlega að drepast. "mamma komdu og hjúkraðu mér".  Hún fór í fyrra prófið en hafði varla mátt til að ganga á milli húsa svo leiðin lá til skólalæknisins sem tók blóðprufu og þá kom í ljós að hún er með magavírus og "monó"(mononucleosis).  

Það er skrýtið að ég man ekki til þess að hafa heyrt fólk veikjast af monó þegar ég var unglingur og bjó heima (á Íslandi), en utanlands er þetta nokkuð algengt sérstaklega í ungu fólki á gagnfræðaskóla og framhaldsskóla aldri. Nú útskýrðist auðvitað þessi ofsa þreyta. Upp úr hádeginu í gær hringdi hún í mig og bað mig um að koma og sækja sig. Hún er í sjúkrafríi fram yfir helgi og við sjáum til hvað verður eftir það, en hún má ekki stunda neinar íþróttir eða reyna á sig í 6-8 vikur því það er hætta á að miltað stækki og springi við áreynslu.  Ég var rétt komin heim úr vinnu á sjúkrahúsinu og það er ekki að spyrja, ég fór tafarlaust af stað, en verð að viðurkenna að ég sá mikið eftir að hafa ekki skipt um skó áður. Ég er í íþróttaskóm  í vinnunni og að vera í þéttum, innilokuðum skóm frá kl. 7 um morguninn til kl 9 um kvöldið er nóg til að fæturnir mínir æpi. 4 tímar niður eftir, stoppaði ekki meir en hálftíma til að hjálpa henni með dótið út í bíl og setja bensín á bílinn og jú ég keypti mér Pepsí og Taco til að halda mér vakandi á leiðinni til baka og síðan aðrir 4 tímar til baka. Við vorum komnar heim rétt fyrir kl. 9 í gærkveldi. Sem betur fer gat hún sofið smávegis í bílnum.

Ég var sem lurkum lamin í morgun og auðvitað svaf ég yfir mig. Sonurinn sem er venjulega góður með að vakna af sjálfsdáðum kom of seint í skólann. Ekki veit ég afhverju, því ekki var hann með í ferðinni.  Í stað þess að þjóta í fötin og út, fór hann í sturtu eins og venjulega fékk er að borða (þakklát fyrir það) og svo í skólann. Jú það er alltaf gott að vera þrifalegur.  Eins og hann segir, fyrst maður er seinn að annaðborð því ekki fara í sturtu.  Ég er afar þakklát fyrir að vera búin að fá dótturina heim og geta annast hana á meðan hún er svona slöpp, enda sefur hún mikið og hefur lítið úthald þessa dagana, en þetta lagast. Tekur bara sinn tíma.

Minning

                                                                 

Guðrún Jóna Gunnarsdóttir

6.október 1957  -   9 febrúar 2009

Kær bloggvinkona hefur kvatt þetta jarðríki.  Guðrún var ein af þessum fáu sem virkilega stóð upp úr. Ég var ein að þeim heppnu sem fékk að kynnast henni, en allt of stutt. Ég sakna þín sárt elsku vinkona. Blessuð sé minning hennar. Sendi börnunum hennar mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Hann Sully er engum öðrum líkur

Rétt fyrir slysið fékk Sully lánaða bók á bókasafninu sem hann var að lesa og var með í farangrinum sínum þegar slysið varð. Bókin blotnaði og eyðilagðist svo Sully fór upp á bókasafn til að greiða bókina og bæta tjónið með nýju eintaki. Heiti bókarinnar var hvað annað en "siðfræði".

Vill svo skemmtilega til að Sullenberger var skólabróðir mannsins mín þegar þeir voru báðir við nám í flughersháskólanum Air Force Academy. Sullenberger útskrifaðist 1973 og maðurinn minn tveim árum seinna. Hér er mynd af Sullenberger frá háskólaárunum.

Lendingin á Hudsoná fjarstæðukennd

Montin af stráknum.

Yngri sonur minn tók þátt í spurningarkeppni gagnfræðaskólanna hérna á Washington D.C svæðinu fyrir stuttu. Hann leiddi liðið í annað sæti. Eigum að mæta við hátíðlega athöfn upp í skóla annað kvöld þar sem börnin verða heiðruð. Hann var einnig einn af þrem frá skólanum okkar sem var valin til að taka þátt í sjónvarpsþættinum "It´s Academic". Þátturinn er búin að vera í gangi í 48 ár undir stjórn Mac McGarry. Sl. laugardag ókum við niður á NBC sjónvarpsstöðina í upptöku. Ég hef aldrei áður lagt leið mína í sjónvarpssal og fannst þetta auðvitað allt mjög spennandi. Við þurftum að bíða í dágóða stund þar sem verið var að taka upp annan þátt þegar við komum. Okkur var sagt að upptöku salurinn sem við vorum í er sá sami og notaður er við upptöku þáttarins "Meet the Press" sem Tim Russer heitinn sá um. Það fór meiri tími í undirbúning heldur en sjálfa upptökuna á spurningarþættinum. Ekki aðeins þátttakendurnir sem undirbúa þurfti, heldur einnig áhorfendur. Sviðstjórinn sagði okkur með handapati hvenær við ættum að klappa prúðlega, með ákafa og svo auðvitað með ofsahrifningu í lokin. Svolítið broslegt.  Þættinum verður síðan sjónvarpað laugardagsmorguninn 28 mars. 

                       

Fyrir ykkur sem ekki þekkið til, þá er Erik minn sá í hvítu skyrtunni.

 

Fyrsti snjórinn

Frétt dagsins í gær var að fyrsti snjórinn féll á Washington D.C og svæðið hér í kring. Ótrúlegt hvað smá snjókoma getur ollið miklum usla hérna.  Venjulega er gatnamálastjóri hér í Norðurhluta Virginíu mjög fljótur að taka við sér áður en snjórinn lætur sjá sig. Stórir pallbílar fullir af salti sitja oft klukkutímunum saman við hraðbrautirnar og bíða eftir fyrsta snjókorninu. Ég hef oft furðað mig á þessari bensín eyðslu. Sama er með bæinn minn. Götur eru ruddar samstundis og borið á þær þannig að snjórinn nái ekki að festast. Þrátt fyrir allan þennan viðbúnað eru skólarnir  fljótir að taka þá ákvörðun að fella niður kennslu, sennilega vegna hræðslu við skaðabótamál. Mjög stór hópur barna ferðast til og frá skóla með skóla rútum (varla hægt að segja að við eigum almennings vagna hér í bæ) og stór hópur gagnfræðaskóla nema er á eigin bílum. (rúmlega 1.800 gagnfræðaskóla nemar undir sama þaki) 

 Einkvað fór úrskeiðið í gær. Þegar við vöknuðum voru alla götur óruddar, kennslu hafði ekki verið frestað. Það var eins og heimurinn hafi sofnað á vaktinni. Strákurinn minn er búin að vera að keyra frá því í haust svo ég lét til leiðast og leifði honum að fara á bílnum í skólann.  All í fyrsta sinn, ekki satt? Gott að ég gerði mér ekki grein fyrir mikilli hálku fyrr en ég þurfti að fara út stuttu seinna sem átti síðan eftir að versna með morgninum. Ég fór að efa ákvörðun mína og berja mig fyrir að hafa ekki látið hann æfa sig í snjó áður.  Hvað ef.... Það er ekki alltaf auðvelt að sleppa verndarvængnum yfir ungunum okkar. Þegar sonurinn kom heim úr skólanum seinna um morguninn í flughálku ljómaði hann af stolti og engin efi að sjálfsálitið óx heilan helling við þetta.

Í morgun vöknuðum við við klakalag yfir öllu. Hef á tilfinningunni að of margir foreldrar hafi fengið góðan skemmt af skrekk í gær og í dag eru allir skólar lokaðir.

skúffu kaka til að lífga upp á sálina

Þessi er bæði auðveld og meistaralega góð.

1 dós pæfylling td kirsuber (cherry)

1 dós 15oz marin ananas (ekki nota safann)

1 pakki þurrt gult kökumix

175gr. smjör (eða 1 1/2 stick)

1 bolli saxaðar hnetur (pecans)

Dreifið pæfyllingunni yfir botninn á 13x9

Setjið ananasinn ofaná. Hellið þurru kökumixinu yfir ananasinn.

Bræðið smjörið og hellið yfir kökuna. Dreifið söxuðum hnetunum yfir.

Bakist í 30 mín. við 175°C eða 350°F eða þar til kakan er gullbrún.

Berið kökuna fram volga.

Flott í tauinu

Ég hef nú ekki verið mikið hrifin af Michell Obama, en mér fannst hún samt virkilega hugguleg og fallega klædd við embættistökuna. Ég hefði nú bara ekkert á móti því að eiga svona kjól/kápu sett og mosagrænu hanskarnir fóru vel við og ekki er það nú verra að þeir eru í mínum uppáhalds lit. Hef bara ekki hugmynd um hvenær ég myndi nota þennan fatnað. Get víst ekki látið sjá mig í dressinu  í viðurvist hennar

Klæðnaður Michelle Obama umdeildur

Öngþveiti

Þá er stóri dagurinn runnin upp, dagur sem margir hafa beðið með mikilli eftirvæntingu. Öryggisgæslan er gífurleg. Barnakerrur og vagnar eru bannaðir, kælikistur fyrir nesti eru bannaðar, regnhlífar eru bannaðar, stórar töskur eru ekki leyfðar og öll umferð inn í borgina frá Virginíufylki verið bönnuð. Allar brýr eru lokaðar nema fyrir fótgangandi umferð. Fólk hefur verið hvatt til að leggja bílunum sínum og nota Metro lestarkerfið. Á aðeins tveim klukkustundum frá því að Metro opnaði kl.4 í morgun og fram til kl.6 í morgun höfðu yfir hundrað þúsund manns ferðast inn í borgina. Rétt fyrir kl.8 hafði sú tala meir en tvöfaldast. Á sama tíma komu þær fréttir að margar af endastöðvunum hefði verið lokað vegna þess að bílageymslurnar væru yfirfullar. Þeir sem eru ekki á endastöðvum standa  upp á pöllunum og sjá troðfullar lestarnar bruna framhjá  án þess að stoppa.

Fólk tók að skilja bíla sína eftir við aðliggjandi götur og í nánd við lestarstöðvarnar og nú er verið að sekta og draga bíla í burtu í gríð og erg. Vinkona mín er með miða á innsetningar hátíðarathöfnina sem hefst kl.12 að staðartíma. Ég vona bara svo innilega að hún hafi farið af stað eldsnemma því ekki veit ég hvar hún ætlar að skilja bílinn sinn eftir né brjóta sér leið í gegnum mannhafið þarna niðurfrá.

Síðan verður það önnur martröðin að reyna að komast aftur heim þegar hundruð þúsunda manns flykkist í einni bunu að lestunum. Úff, held ég hiti mér nú bara kaffi og kíki á þetta í sjónvarpinu.

"The Beast" Limmósínan hans Obama er svo önnur saga. Mig langar að benda á fróðlega grein um bílinn hérna á  http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1109082/The-Obamamobile-New-presidential-limo-unveiled--withstand-rocket-chemical-attacks.html?ITO=1490

 

 

Eftirvænting í Washington

Sástu góða mynd um Jólin?

Það eru margar góðar bíómyndir í kvikmyndahúsunum þessa dagana, allavegana hérna úti. The Curious Case of Benjamin Button (Brad Pitt og Cate Blancett í aðalhlutverkum) er sennilega besta verk sem Brad Pitt hefur skila. Myndin er um dreng sem fæðist með hrörnunarsjúkdóm og lýtur út eins og gamalmenni en yngist upp með árunum. Mér var sagt að myndin hafi verið mjög góð, en því miður var ég hrikalega þreytt þegar ég sá myndina og átti erfitt með að halda mér vakandi og naut því myndarinnar ekki sem skyldi.  Held ég hafi meir að segja dottað á kafla. Svolítð neiðarlegt að það sé ekki hægt að fara með frúna í bíó eftir kl. 9

Slumdog Millionaire er einnig mjög góð mynd og er um útigangs börn í Mombei, á Indlandi og illa meðferð á þeim. Þegar aðalpersónan í myndinni vex upp tekur hann þátt í spurningar þættinum "Who Wants To Be A Millionaire?" í von um að æskuást hans sjái sig á skjánum og þau nái sambandi.  Myndin er mjög áhrifamikil og þó svo að endirinn sé góður leið mér illa eftir að hafa  horft á hana.

Mér fanst ég verða að sjá einhverja létta mynd eftir þetta, helst kómedíu svo ég  sá Marley and Me (Jennifer Aniston og Owen Wilson í aðalhlutverkum). Myndin er um ungt par sem fær sér Labrador hvolp (Marley) sem er algerlega óviðráðanlegur. Fljótlega bætast börn inn í fjölskyldu myndina og heimilislífið er oft vægast sagt í hershöndum. Marley  eldist og deyr í lok myndarinnar og allir sem hafa átt gæludýr vita hversu erfitt er að missa gæludýr. 'Eg held ég geti sagt að í lok myndarinnar gengu flestir út hálf skælandi og með tissue í hendinni. Ágætis mynd, en úff alger tearjerker í lokin. Seven Pounds með Will Smith er sögð vera góð mynd sem ég hefði ekkert á móti að sjá enda Will Smith frábær leikari. Hinsvegar hef ég heyrt að Yes Man með Jim Carry sé of kjánaleg og vitlaus til að eyða pening eða tíma í.

Mynd sem mig langar til að sjá er Revolusionary Road með Leonardo DeCaprio og Kate Winslett sem kemur út seinna í Janúar. Myndin lofar góðu og er jafnvel talað um Oskarsverlaun.             

Hrottaleg líkamsárás

Ég vona að það verði tekið harkalega á þessum óþverrum og þeir ekki  bara yfirheyrðir og sleppt. Menn sem veitast að lögreglunni og slasa eins og í þessu tilfelli ættu að eiga yfir höfði mun þyngri dóm en ef um væri að ræða almennan borgara þó það sé nógu slæmt. Það er ekki hægt að líða það að ráðist sé að lögreglunni, lögreglan verður að geta unnið sitt verk. Það má líta á þetta sem tilræði til manndráps. Mjög alvarlegt mál. Ég öfunda ekki laganna verði í dag.

Lögreglumaður kinnbeinsbrotinn

Gleðilegt ár

Ég bjó í sama húsinu við Fjólugötu frá því ég var 7 ára gömul og þar til ég gifti mig og flutti að heiman eða í samtals 15 ár. Fjólugatan er yndisleg gata að búa við og nágrannar okkar voru allir gott fólk.  Fullorðna fólkið heilsaðist en fór síðan sína leið. Pabbi tók ofan fyrir frúnum og bauð góðan daginn. Ég man ekki til þess að fólk staldraði við út á gangstétt til að spjalla um daginn og veginn né að börnum hafi verið yfirleitt heilsað  þegar við mættum fullorðna fólkinu.  Fólk var sennilega meira samansaumað í þá daga. Auðvitað áttum við systkinin okkar vini og suma held ég enn sambandi við eftir 32 ára búsetu erlendis.

Tölvuvæðing og Internetið hefur breytt samskiptum manna. Internetið gerir það auðvelt að vera í stöðugu sambandi við vini okkar með tölvupósti og á Facebook. Við bloggum um skoðanir okkar af frjálsum vilja, setjum inn færslur hjá fólki sem við vitum engin deili á og tökum við kommentum frá bloggurum og bloggvinum, sumum sem við höfum aldrei séð, allt bara sjálfsagður hlutur og kannski vegna þess að við getum varið okkur á bak við skerm.  

Hverjum dytti í hug að taka allt í einu upp á því að ganga upp að blá ókunnugri manneskju í Bankastrætinu og gefa viðkomanda álit sitt á hinu eða þessu. Einkvað smá skrýtinn þessi, myndi maður hugsa.

Það er einmitt þetta sem er svo heillandi við bloggið, það tengir okkur saman því við erum öll "systkini" í augum Guðs. Við getum hughreyst hvort annað og sent góða og jákvæða strauma. Við þurfum öll á því að halda. 'Eg hef áður skrifað um vísindamanninn Randy Paush sem dó fyrr á árinu. Þegar hann var barn kvartaði hann yfir fótbolta þjálfaranum sem honum fannst vera of afskiptasamur og stundum dómharður. Randy benti á að þegar fólk hættir að "skipta sér að" hættir að leiðbeina eða krítesera er það í rauninni merki um áhugaleysi gagnvart viðkomanda. Haldið því áfram að blogga og verið góð við hvort annað. Þakka allar heimsóknirnar á árinu og kommentin.

Ég óska ykkur öllum gott og gæfuríkt komandi ár. 

 

!!GLEÐILEGT ÁR !!

Gleðileg Jól

Gleðileg Jól kæru vinir. Í dag höldum við upp á fæðingu frelsara vors. Undirbúningur jólanna er auðvitað misjafn á milli heimila. Ég setti inn nokkrar myndir hér til hliðar frá okkar jóla undirbúningi. Megi fagnaðarerindi jólanna lifa í hjörtum ykkar og ég óska ykkur öllum blessunarríkt komandi ár.

 

Sjálfsagt

Það er ekkert sjálfsagðara en að umsækjendur um íslenskan ríkisborgararétt standist próf í íslensku. Eins ætti að vera skilyrði að þessir umsækjendum  læri um landið og þjóðina. Áður en maður gerist Bandarískur þegn þarf að standast próf um land og þjóð.  

Einnig ætti einstaklingar sem sækir um að búa á Íslandi þurfi að gangast undir "background check" og að gengi verði úr skugga um að viðkomandi sé ekki eftirlýstur eða með glæpaferil að baki.

Hvernig er það, hversu lengi getur erlendur þegn búið í landinu ef hann/hún er ekki giftur íslending? 

Íslenskupróf skilyrði fyrir ríkisborgararétti

Dorrit lét sig hverfa

og hverjum er svo sem ekki sama. Efnislaus frétt og kannski enn efnislausara að vera að blogga um þetta, hmmm. Ég er samt að undrast yfir hvers vegna hún lét sjá sig til að byrja með. Var það til að styðja foreldra sína eða bara til að geta gert smá "networking" fyrir sjálfa sig og þegar engin spennandi gestur var á staðnum  lét hún sig hverfa. Hversu oft höfum við ekki öll verið í boði, engan þekkt og staðið vandræðaleg með glasið í hendinni? Já glas í hendi reddar öllu við svona aðstæður. Alltaf hægt að daðra svolítið við glasið. Hún hefði geta snúið þessu upp í "hit partý" Svo var kannski aldrei ætlunin að staldra við eða að hún fékk bara magapínu og varð að fara heim.

Dorrit staldraði stutt við í veislu

Saltkjöt, nammi namm

Í morgun var saumaklúbbur hjá okkur íslensku konunum sem búa hérna á Washington D.C svæðinu. Við komum saman einu sinni í mánuði sem er alltaf tilhlökkunarefni og oft eini tíminn fyrir okkur til að viðhalda íslenskunni. Við byrjum morguninn með kaffi og einhverju gómsætu. Síðan er borin fram hádegisverður og í dag fengum við girnilegt saltkjöt með rófum og kartöflum og baunasúpu. Það er ekki oft að maður fær íslenskt saltkjöt og því fannst mér ég þurfa að borða nógu hægt til að geta notið hvers einast  bita. Margt sem maður saknar af skerinu og við erum svo dæmalaust lánsöm að vera fædd í eins frábæru landi og Ísland er.